Μια βραδιά προφορικής ιστορίας και συλλογικής μνήμης στο Λαογραφικό Μουσείο Ανδρίτσαινας   «Θυμάμαι όταν…»

Με ιδιαίτερη συγκίνηση και θερμή συμμετοχή πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 13 Αυγούστου 2026, στο Λαογραφικό Μουσείο Ανδρίτσαινας, η εκδήλωση «Θυμάμαι όταν…», μια ξεχωριστή συνάντηση αφιερωμένη στις μνήμες, τις αφηγήσεις και τις προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων του τόπου.

Η εκδήλωση αποτέλεσε το επόμενο βήμα του κύκλου δράσεων «Μνήμες του Τόπου: Εφημερίδες και Εκθέματα Αφηγούνται», που διοργανώθηκε από τη Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Ανδρίτσαινας και τον Εξωραϊστικό Σύλλογο Ανδρίτσαινας, αναδεικνύοντας αυτή τη φορά την προφορική μαρτυρία ως πολύτιμο φορέα της τοπικής ιστορίας και της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς.

Οι άνθρωποι αφηγούνται την ιστορία του τόπου: Στο επίκεντρο της βραδιάς βρέθηκαν οι προσωπικές αναμνήσεις και οι προφορικές μαρτυρίες, μέσα από τις οποίες οι άνθρωποι μοιράστηκαν στιγμές από τη ζωή της Ανδρίτσαινας μιας άλλης εποχής. Μνήμες από την καθημερινότητα, τα επαγγέλματα, τις γειτονιές, το σχολείο, την οικογένεια, τις κοινωνικές σχέσεις και τις συνήθειες του παρελθόντος δημιούργησαν ένα πολύτιμο ψηφιδωτό της ζωής του τόπου.

Κάθε αφήγηση ήταν ένα μικρό κομμάτι της μεγάλης ιστορίας της Ανδρίτσαινας.

Ακούστηκαν οι παρακάτω ιστορίες:

• Αθανάσιος Β. Κουτσανδρέας – Ο πρωτοπόρος αμαξάς της Ανδρίτσαινας από την κ. Ελένη Κουτσανδρέα.
• Το δέμα της Ζιζέλ – από την κ. Γαρυφαλλιά Κουσκουλή.
• Ένα κοριτσάκι γεννιέται.- από την κ. Μήτσα Κουτούγερα.
• Ο σιδεράς Βασίλης Βώβος – από τον κ. Παναγιώτη Βώβο.
• Ο παππούς Βλασσάς – από τον κ. Νίκο Δημητρακόπουλο.
• Αποστολές με “courier” στην Αμερική – από την κ. Γαρυφαλλιά Κουσκουλή.
• Η καρέκλα της Ξένης μιλά – από την κ. Ελένη Αγγελοπούλου.
• Η αποβολή – από την κ. Μήτσα Κουτούγερα.
• Οι μαθήτριες στον κινηματογράφο – από την κ. Ελένη Αγγελοπούλου.

Η ποίηση συναντά την προφορική μνήμη: Ξεχωριστή στιγμή της βραδιάς στάθηκε η παρουσίαση αποσπασμάτων από το ποιητικό έργο της ποιήτριας Έφης Αιλιανού από την κ. Ελένη Στάμου, τα οποία συνομιλήσαν με έναν ιδιαίτερα ευαίσθητο και ουσιαστικό τρόπο με τις προφορικές ιστορίες που ακούστηκαν. Η ποίηση λειτούργησε ως ένας διαφορετικός τρόπος έκφρασης της μνήμης, φωτίζοντας συναισθήματα, εικόνες και βιώματα που αναδύθηκαν μέσα από τις αφηγήσεις των ανθρώπων. Ο ποιητικός λόγος και ο προφορικός λόγος συναντήθηκαν, δημιουργώντας έναν διάλογο ανάμεσα στην προσωπική ανάμνηση και τη συλλογική μνήμη και αποδεικνύοντας ότι η ιστορία ενός τόπου μπορεί να διασωθεί όχι μόνο μέσα από τα αρχεία και τα τεκμήρια, αλλά και μέσα από την ποίηση, τη συγκίνηση και τη ζωντανή ανθρώπινη αφήγηση.

Από την προσωπική ανάμνηση στη συλλογική μνήμη: Η δράση ανέδειξε τη σημασία της προφορικής ιστορίας ως τρόπου καταγραφής και διάσωσης γνώσεων, εμπειριών και βιωμάτων που συχνά δεν υπάρχουν στα επίσημα ιστορικά αρχεία.

Το «Θυμάμαι όταν…» δεν ήταν απλώς μια βραδιά αναμνήσεων. Ήταν μια προσπάθεια να διασωθούν οι φωνές των ανθρώπων, ώστε οι εμπειρίες τους να αποτελέσουν πολύτιμη παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.

Οι αφηγήσεις αυτές μπορούν να αποτελέσουν στο μέλλον υλικό για τη δημιουργία ενός αρχείου προφορικής ιστορίας της Ανδρίτσαινας, συνδέοντας τη Βιβλιοθήκη, το Μουσείο και την τοπική κοινωνία.

Η επιλογή των ποιητικών αποσπασμάτων και η σκηνοθεσία της εκδήλωσης έγινε από την Πρόεδρο της Οργανωτικής Επιτροπής Δρ Σταματία Κοτρέτσου.

Η στρογγυλή τράπεζα – ένας διάλογος για τη μνήμη του τόπου: Ακολούθησε στρογγυλή τράπεζα, με σκοπό τη διασφάλιση της βιωσιμότητας, της περαιτέρω ανάπτυξης και ανάδειξης των δύο θεσμών, της Δημόσιας Ιστορικής Βιβλιοθήκης Ανδρίτσαινας και του Εξωραϊστικού Συλλόγου Ανδρίτσαινας. Συμμετείχε ο πολιτευτής με την Ελληνική Λύση κ. Ιωάννης Χριστόπουλος. Η συζήτηση επιβεβαίωσε ότι η μνήμη ενός τόπου αποτελεί συλλογική υπόθεση και ότι η διαφύλαξή της απαιτεί συνεργασία, συμμετοχή και ενεργό διάλογο.

Η Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής
Δρ Σταματία Κοτρέτσου